Achter de schermen van de Ghelamco Arena

In de voetbalwereld zijn het altijd de spelers, de trainers of zelfs de sportieve directeurs die het nieuws halen, maar één onmisbare schakel vergeten we vaak: de terreinverzorgers. Zonder hen breken de spelers namelijk hun poten op een patattenveld, mag de keeper het uitleggen wanneer hij flatert na een rare stuiter en schreeuwt de trainer na de wedstrijd moord en brand over de erbarmelijke staat van het veld. Niet zo in de Ghelamco Arena. Daar staat een volledig team de hele week paraat om zo’n toestanden te voorkomen. Terreinverzorger mag je zelfs niet in de mond nemen, want het gaat veel verder dan dat. Van het grasveld tot de tribunes tot de skyboxen, zij moeten zorgen dat het stadion er pico bello uitziet wanneer de eerste supporter zijn voet in het stadion zet.

2Aan de leiding van dat team staat Zelzatenaar Koen Verzee. Hij is al van kinds af supporter van KAA Gent en een gekende kop binnen de harde supporterskern. Na 25 jaar in de papierfabriek was het tijd voor een nieuwe uitdaging en daar stond die vacature plots: ploegleider van de technische dienst van de Ghelamco Arena.

Van zijn passie heeft hij nu op zesenveertigjarige leeftijd zijn beroep gemaakt en dat gaat hem goed af. Hij geeft zowel de oude als jonge leden van zijn team de nodige verantwoordelijkheden en wil zich niet boven de rest plaatsen. Als het nodig is, dan kunnen er echter harde woorden vallen. Dat moet ook, want technisch directeur Michel Louwagie verwacht de perfectie van het nieuwe Gentse pareltje genaamd Ghelamco Arena. Op 23 november stond de thuismatch tegen Cercle Brugge op het programma en mocht ik Koen en zijn technische staf een hele dag volgen. Dat leverde alvast enkele mooie beelden op.

Pretoogjes

3

Om 10u wandel ik het veld op. “Koen zal je daar wel komen ophalen”, vertelt de vrouw aan de receptie me. Van Koen niet meteen een spoor, maar ik ontmoet al meteen de twee anciens van het team. Antoine is verantwoordelijk voor het grasveld en krijgt daarbij de hulp van vrijwilliger Cyriel. Het is een olijk duo. De ene een norse perfectionist en rasechte Gentenaar, de andere een ingetogen grijsaard.

Het enige wat ze delen is een trotse blik, bijna pretoogjes, wanneer ze over hún grasveld mogen vertellen. “Elk grassprietje moet er perfect bijliggen, anders kan ik niet tevreden zijn”, zegt Antoine. Het is een echte gevoelsmens. Kritiek op het grasveld vanuit de media of sportieve staf raakt hem in het binnenste van zijn ziel. Laat ons hopen dat alles vanavond vlekkeloos verloopt.

4Koen is gearriveerd en begroet me met een jovialiteit eigen aan het sappige Gentse accent. Dat ik beloof hem niet te willen storen tijdens zijn werk, valt in dovemansoren. “Als ik of anderen van de ploeg eens moeten poseren, roep maar.” De foto’s komen ook in het supportersblad van KAA Gent – de Wigwam – en Koen is zichtbaar fier dat hij er met zijn team een plaatsje in zal krijgen.

Anderlechtstickers

Wat ik mij vooraf had voorgesteld als een hele hectische en nerveuse dag blijkt helemaal het tegenovergestelde. Koen legt uit waarom: “Het echte voorbereidingswerk gebeurt tijdens de week. Dan zijn we elke dag bezig met het grote oplapwerk en geloof me, dat is er nogal wat. Vandaag is het vooral de bedoeling om alles nog eens te controleren.”

“Na al die jaren supporteren voor Gent is het een droom dat ik deze job kan uitoefenen voor de club van mijn hart” – Koen Verzee

En dus trekken we op stap doorheen het stadion. In de voormiddag toont Koen me elk minuscuul hoekje van het stadion. Van de wc’s tot de skyboxen zoekt hij met arendsogen naar fouten. Een vlek op de muur, een stukje karton dat nog rondslingert, … “Vorige week was Anderlecht te gast en sommige van de supporters hebben echt geen respect voor een stadion”, zegt Koen terwijl hij een hardnekkige Anderlechtsticker van de schuifduren probeert te pulken.

5Terwijl hij allerlei klusjes opknapt vertelt hij me over het goede seizoen dat Gent doormaakt: “Ze hebben een goede keuze gemaakt met Vanhaezebrouck als trainer. Hij heeft echt een ploeg gesmeed. De jongens hebben een goede mentaliteit en er zit niemand tussen die zich beter voelt dan de rest.”

Varkensstal

In de namiddag wordt duidelijk waarom Koen zo nauwgezet elke ruimte inspecteert. Michel Louwagie gaat voor de thuiswedstrijden altijd samen met de hoofdverantwoordelijken van de technische dienst het hele stadion af. “Je weet nooit wat te verwachten. De ene keer is hij heel meegaand en vergevingsgezind, de andere keer is elke kleine misser een donderpreek. Al bij al is het een goede baas hoor. Streng, maar rechtvaardig”, zegt Koen.

6Ik krijg de manager jammer genoeg te zien in een mindere bui. Hoewel de verschillende ruimtes er naar mijn persoonlijke mening best proper bijliggen, zou je aan de hand van Louwagie’s opmerkingen denken dat het een varkensstal is. Geen millimeter vuil laat hij ongetoucheerd en dat zorgt voor een bedrukte sfeer. Koen laat het niet aan zijn hart komen: “Ach, hij zal wel een slechte dag hebben zeker? Uiteindelijk is het terecht dat hij zo kritisch is. De mensen betalen veel geld voor een ticket en dan mag je wel verwachten dat het proper ligt.”

De match komt steeds dichter. Koen kijkt uit over de Ghelamco Arena, als een vader die zijn kind volwassen ziet worden. Een trotse, rotsvaste blik in zijn ogen. “Na al die jaren supporteren voor Gent is het een droom dat ik deze job kan uitoefenen voor de club van mijn hart. Na 25 jaar in de papierfabriek was het een welgekomen verandering.” De nieuwe lucht doet hem zichtbaar deugd.

“Dat mis ik het meeste, tussen mijn maten in de tribune staan en een pint drinken” – Koen Verzee


7Sproeiers

Showtime. De supporters beginnen binnen te sijpelen en dan zie ik voor de eerste keer een teken van nervositeit bij Koen. De vragen die ik hem stel, lijken niet helemaal meer door te dringen. Zijn wereld is nu de Ghelamco Arena, een wereld waar hij de controle over moet houden. “Er loopt altijd wel iets mis”, prevelt hij. Gelukkig is er buiten een kapotte kraan geen drama in de minuten voor de match.

Tijd om te genieten van de match, al is dat voor Koen niet helemaal weggelegd. “Dat mis ik het meeste, tussen mijn maten in de tribune staan en een pint drinken. Door de verantwoordelijkheid die ik heb, moet ik altijd beschikbaar en alert zijn.” Jammer genoeg voor Koen gaat het net die dag grondig fout. Tijdens de tweede helft schiet een sproeier aan en legt de scheidsrechter de match stil. Koen kan er niets aan doen, maar weet meteen de blaam bij hem terecht zal komen als ploegleider.

8

Wonden

9De wedstrijd tegen Cercle eindigt op 4-0. Een groot feest breekt uit in de Ghelamco Arena, maar Koen staat angstvallig te wachten op de grote baas. Hij voelt de bui terecht hangen, want Louwagie is ondanks de ruime overwinning not amused. Volgens Koen ligt de fout bij zijn jongste medewerker. Hij zou eigenlijk boos moeten zijn, maar dat zit duidelijk niet in zijn genen: “Op zijn leeftijd heb ik ook fouten gemaakt. Ik zal hem zeker op de vingers tikken, maar dan is voor mij de kous af. Hij zal zich wel geen twee keer aan de zelfde steen stoten.”

Voor Koen en zijn ploeg is het nog lang niet gedaan. Tot een gat in de nacht moeten zij de wonden op het veld verzorgen na de voetbaloorlog die negentig minuten lang gewoed heeft. Ik laat ze hun gang gaan, de omstandigheden zijn te donker en mijn geheugenkaart staat toch zo goed als vol. Dat ik Koen heb doorgrond zal ik niet beweren, maar een deel van de puzzelstukjes zijn toch mooi op hun plaats gevallen.

Foto’s en tekst: Michiel Martin

10

KAAGent-4

KAAGent-37

KAAGent-33

KAAGent-75

Eén reactie

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *