Crazy Stupid Love

De romantische komedie is een moeilijk genre. Ontelbaar veel filmmakers hebben zich al in de ring gewaagd, maar er zijn er bitter weinig ongehavend uitgekomen. Ze worden altijd gevloerd door hetzelfde probleem: hoe maak je een romcom die voor zowel mannen als vrouwen interessant blijft, grappig is van begin tot eind en niet eindigt in meligheid? Crazy, Stupid, Love biedt niet het ultieme antwoord op die vraag, maar licht toch al een tipje van de sluier op.

Eerst en vooral heeft deze film een topcast. Steve Carell speelt Cal, die door zijn echtgenote Emily  (Julianne Moore) na een romantisch dinertje wordt gedumpt. Ze heeft hem na vijfentwintig jaar huwelijk ingeruild voor een zekere David Lindhagen. En dat zal u geweten hebben. Cal weet niet wat hem overkomt. Na jarenlang samenzijn met de vrouw van zijn leven, is hij plots terug alleen. Carell weet als geen ander hoe hij een lovable loser moet spelen. Ook hier zet hij een erg innemend personage neer, dat ondanks zijn onhebbelijkheden toch enorm veel sympathie oproept.

In een plaatselijke kroeg ontmoet hij ladies man Jacob Palmer (rol van – hoe kan het ook anders – Ryan Gosling). Jacob weet precies wat hij tegen een vrouw moet zeggen om haar in zijn bed te krijgen en wil Cal er graag bovenop helpen. Hij worstelt echter zelf met liefdesproblemen. De macho kan elke vrouw krijgen die hij wil, maar hij wordt uitgerekend verliefd op Hannah (Emma Stone) en laat dat nu de enige vrouw ter wereld zijn die niet op zijn avances ingaat. Gosling en Stone aan elkaar koppelen was een geniale zet van de regisseurs. De twee vullen elkaar perfect aan. De vonken spatten zowaar van het scherm. Geen wonder dat ze hierna nog twee keer samen te zien waren in Gangster Squad en La La Land.

Er valt veel goeds te zeggen over Crazy, Stupid, Love. Ik heb het nog niet eens gehad over de hilarische bijrol van Marisa Tomei. Het scenario bevat een aantal leuke twists and turns die ervoor zorgen dat de film nooit te voorspelbaar wordt. Zelfs wanneer Steve Carell droevig door de regen wandelt met een irritant popnummer op de achtergrond, verzucht hij: ‘Wat een cliché’. Net daarom is het jammer dat de film in de laatste 10 minuten ten prooi valt aan alle clichés die ze probeerde te vermijden. Gelukkig is het de route die telt, niet de bestemming.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *