Dagen Zonder Vlees (Deel 2): “Waarom doe ik dit ook weer?”

TANK TEST: Dagen Zonder Vlees. Onze redactrice Sien neemt de proef op de som en gaat in een studentenstad Gent vol Julientjes, goedkope spaghetti’s, pitta’s en mexicano’s de uitdaging aan om veertig dagen vis noch vlees te eten. Deel 2.

Ik beken. Als volleerd vleeseter had ik mij, in de zes maanden dat ik op deze hogeschool vertoef, nog nooit aan het vegetarische aanbod van De Kantiene gewaagd. Hoogste tijd om dat te veranderen dus. Op het menu stond een pasta met verse Provençaalse saus. En die stelde absoluut niet teleur! Meer zelfs: het was écht lekker. Pasta kan me altijd plezieren, en met die Provençaalse saus waan je je in zuiderse sferen. Ook qua hoeveelheid geen klachten: met honger ga je niet van tafel in De Kantiene.  

Donderdag bleef mijn lunch beperkt tot Arteveldiaanse soep, waar ze –zoals gewoonlijk- het zoutvat in hadden laten vallen. Maar, ach, wie zegt nu nee tegen zo’n soepje?

Arteveldiaanse soep, waar ze –zoals gewoonlijk- het zoutvat in hadden laten vallen. 

Tot zover dus geen problemen. Maar toen ik thuiskwam, wachtte me –help!– vlees, in de vorm van een homemade hamburger dan nog wel. Die kon ik gelukkig weerstaan. Maar toen er pancetta voorbijkwam, zonk de moed me in de schoenen. Waarom deed ik dit ook weer? Veel tijd om daarover na te denken was er niet. Al snel kwam er redding in de vorm van vegetarische kippennuggets. Oké, ik geef toe. Een rare benaming als er geen kip in die ‘kippen’nuggets zit, maar so what? Ze waren beláchelijk lekker en honderd procent plantaardig. Geen zonde tegen dagen zonder vlees, dus. Al heb ik wel liefst zeven stuks binnengespeeld. Maar van planten kan je nooit genoeg hebben, toch?

Speciaal-voor-mij-voorzien

Voordat ik aan deze uitdaging begon, had ik al even nagedacht over hoe mijn leven er zou uitzien zonder vlees. Mijn grootste angst was dat ik ergens een speciaal-voor-mij-voorzien vegetarisch alternatief zou krijgen en het dan niet bleek te lusten. Zondag werd die vrees een beetje werkelijkheid. Op mijn bord lag een vegetarische quiche, maar ik betrapte mezelf er telkens op dat ik dacht: hoe zou diezelfde quich met ham smaken? Niet opgeven, dacht ik bij mezelf. Die veertig dagen ga ik doorstaan!

Die veertig dagen ga ik doorstaan!

Conclusie van deze week: naast enkele dromen waarin knapperige spekblokjes en vettige pitta’s voorbijkwamen, nog geen échte struikelblokken tegengekomen in mijn vleesloos bestaan. Mijn boterhamprobleem (zie deel 1) is wel nog steeds niet opgelost. Daarom ga ik volgende week op zoek naar alternatieven voor mijn niet-zo-vegetarisch broodbeleg. Dan is dat probleem ook weer van de baan.

– Sien Vanneste

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *