Laatste kilometers

Een weekend waarop je met handen voor de mond geslagen naar het journaal staart. Zaterdag: veertien doden na een busongeluk in Canada. Een ijshockeyteam van jongens tussen 16 en 21 jaar. Een tragisch ongeval. Zondag: Michael Goolaerts overlijdt na een hartstilstand. 23 jaar, net profrenner en volledig klaar voor zijn eerste Parijs-Roubaix. Wat ze gemeenschappelijk hebben is hun passie voor sport en het noodlot, als je dat zo kan noemen. Tieners zijn ze, jongvolwassenen. ‘Nog een heel leven voor zich’, hoor je elke nieuwskijker denken. Zowel in Canada als hier bij ons zijn de jonge atleten op een of andere manier gestorven door hun sport. Alleszins was het ijshockeyteam onderweg naar een toernooi en was Goolaerts onderweg naar de finish. Beide op weg met moed, enthousiasme en hoop op overwinning. Luide muziek in combinatie met zware stemmen die de teksten vanbuiten kennen, gelach en gefantaseer over hoe het toernooi zou lopen. Beide handen stevig op het stuur, benen trillend over de kasseien, een hoofd vol tactiek en de ogen gericht op de rest van het peloton. Wie kon ooit voorspellen dat het voor 15 jongens hun laatste kilometers zouden worden? Op de foto’s zie je lachende gezichten met vreugde en fonkeling in hun ogen, niets anders dan levensgenieters en volhouders. Klaar om zich te smijten in hun sport, vol goesting in het leven. Elk nieuw beeld zorgt voor een nieuwe verontwaardiging. Hoe kon dit nu toch gebeuren? Van waar kwam plots die vrachtwagen waarmee de bus tot aanrijding kwam? En hoezo, een hartstilstand op je 23ste? Een ongeloof waarin mensen elkaar terugvinden. Sport brengt mensen samen en dit weekend meer dan ooit.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *