Manuel Reangelo: “Ik lees de Bijbel voor elke wedstrijd”

Manuel Reangelo (21) is een nieuwbakken Nederlandse voetballer met Angolese roots. Hij verkaste dit jaar van AA Gent (beloften) naar mo Cypriotische ENAD Polis Chrysochous (eerste ploeg). Na een seizoen op het eiland, wacht hij terug in België de aanbiedingen af op de spelersmarkt. “Als ik zo doorga, sta ik binnen vijf jaar aan de top.”

Ik ontmoet Manuel Reangelo in de Blaarmeersen. Hij is net terug van een seizoen op Cyprus gespeeld te hebben.
De jonge belofte belandde in het professionele voetbal na een scouting van AA Gent. Maar na een seizoen bij tweedeklasser Heist bleek dat België te klein was voor Reangelo’s ambities. Daarom vertrok hij naar Cyprus waar zijn contract zonet afliep. “Nu hebben meerdere ploegen interesse in mij, maar ik las even wat vrije tijd in voor mezelf en wacht af.” De toekomst van Reangelo lijkt verzekerd en hij blaakt van zelfvertrouwen. “Hoewel ik mentaal nog moet groeien, geloof ik in mezelf en in mijn kwaliteiten.”

Het cliché dat voetballers een luilekkerleventje zouden leiden, wil Reangelo de wereld uit helpen. “Voetbal, vooral op hoog niveau, is jezelf opofferen. Het is trainen, rusten en daarna nóg harder trainen. Maar ook, en dat is het belangrijkst, harder zwoegen dan de rest, want enkel zo bereik je de top. We doen meer dan uitgaan en chillen, hoor. Mensen hebben daar een vertekend beeld van.”

Ben je een rasechte voetbalgek?
Manuel Reangelo: “(volmondig) Een dag zonder een bal aangeraakt te hebben, is een dag niet geleefd, zeg ik altijd. Ik had vroeger vaak last van ups-and-downs en tijdens de downs bleek voetbal mijn redding te zijn. Zo kon ik na bijvoorbeeld een moeilijke dag op school, alleen maar tot rust komen op het voetbalveld. Het heeft me mede gevormd tot de persoon die ik vandaag ben.

De liefde voor het spel, waar ik mee opgroeide, blijft belangrijk © May Mudawi
De liefde voor het spel, waar ik mee opgroeide, blijft belangrijk © May Mudawi

Pas op het veld kan ik écht helemaal mezelf zijn. Dan ontketent zich een gevoel in mij dat ik moeilijk kan beschrijven, alsof ik ontpop tot iemand anders en mezelf herontdek. Een bevreemdend gevoel, maar nu kan ik het beter plaatsen. Het voetbal zit gewoon in mijn bloed. Elke seconde van de dag denk ik eraan.”

En daar verdien je nu je brood mee.
Reangelo: “Klopt, maar de liefde voor het spel, waar ik mee opgroeide, blijft belangrijk. De financiële kant is natuurlijk ook een drijfveer. Ik zou liegen als ik zeg dat ik het niet voor het geld doe.”

Heb je een plan B voor als je, door een blessure bijvoorbeeld, zou moeten stoppen met voetballen?
Reangelo: “Daar heb ik eigenlijk nog nooit over nagedacht. Ik vind dat een voetballer zich moet focussen op zijn dromen, niet? Als later blijkt dat ik mijn dromen niet kan vervullen, bedenk ik mijn plan B dan wel. Aan gedachten die mijn carrière niet vooruithelpen, wil ik op dit moment geen tijd verspillen.”

Eindelijk mannenvoetbal

Even terug in de tijd. Je voetbalt al sinds je zes jaar oud was.
Reangelo: “Ik speelde toen voor het eerst in een clubje, Blauw-Wit in Nijmegen, maar ervoor trapte ik ook al een balletje. Nu ja, vooral trappen tegen voorwerpen.”

Hoe kwam je bij dat clubje terecht?
Reangelo: “Een vriend van mij speelde er en toen ik eens ging supporteren, vroeg de trainer me of ik eens wilde meespelen. Achteraf boden ze me een vaste stek aan.”

Was het een moeilijke keuze om daarna vol voor het professionele voetbal te gaan?
Reangelo: “Ik was 16 en speelde al op hoog niveau. Maar, ondanks dat ik zeker capaciteiten had om profvoetballer te worden, gaf ik mijn studies (middelbare school, red.) toch nog een kans.

Twee jaar geleden (toen 19 jaar oud, red.) kwam ik dan tot het besluit dat voetbal wél mijn beroep zou worden. En aangezien huiswerk niet met trainingen en wedstrijden te combineren valt, stopte ik met schoolgaan.

En zo tekende ik een jaar geleden een contract bij Heist, tweede klasse: het mooiste moment uit mijn carrière tot nu toe. Het voelde alsof ik eindelijk de overstap maakte naar het ‘mannenvoetbal’ (lacht).”

En zo rolde je het professionele voetbal in. Welke wedstrijd zal je het langst bijblijven?
Reangelo: “Een wedstrijd tussen ons (beloften AA Gent, red.) en Anderlecht, twee jaar geleden. Toen kwam mijn moeder voor het eerst kijken en daarbovenop scoorde ik nog eens het enige doelpunt! Eindstand: 1-0. Toen ik van het veld stapte, gaf het publiek me een staande ovatie. Hoe trots mijn moeder toen was, kan ik me nog levendig herinneren. Het was prachtig.”

Ik vind dat een voetballer zich moet focussen op zijn dromen, niet? © Muy Mudawi
Ik vind dat een voetballer zich moet focussen op zijn dromen, niet? © May Mudawi


Hoe belangrijk is je moeder voor je?
Reangelo: “Ze is mijn grootste inspiratiebron. Hoe zij alles achterliet om ons een beter leven te geven en hier nog zo veel bereikte, is fascinerend. Ik kan nooit terugbetalen wat ze heeft gedaan voor mij.”

Die wedstrijd tegen Anderlecht won je. Hoe ga je om met verlies?
Reangelo: “Ik heb een winnaarsmentaliteit. Logisch, want na al dat trainen wil je gewoon wedstrijden winnen. Verliezen ervaar ik als falen over de hele lijn.”

Veel jeugdspelers dromen van een doorbraak als de jouwe. Hoe heb jij het gedaan?
Reangelo: “Vroeger kwam je met talent al een heel eind ver, maar tegenwoordig moet je hard werken om de top te halen. Ikzelf heb nooit opgegeven of getwijfeld aan mezelf. Die mentaliteit is belangrijk.
De gemiddelde speler van mijn niveau legde een minder zwaar parcours af dan ik. Zo kregen de concurrenten in mijn ploeg meer speelkansen en contracten. Daarom begon ik zélf mijn kansen af te dwingen door dubbel zo hard te zwoegen als hen. Nu is dat helaas niet meer voldoende in de business die voetbal geworden is. Je hebt tegenwoordig meer aan connecties dan aan talent.”

Vast ritueel

Je gaf in eerdere interviews al aan dat je een diepgelovig man bent.
Reangelo: “Ik ben me steeds meer gaan verdiepen in mijn geloof en heb een sterke band met God ontwikkeld. Hij heeft me hier gebracht, daar ben ik zeker van.”

Is je geloof belangrijk voor je?
Reangelo: “Geloof is alles voor mij. Vroeger begreep ik er geen snars van en was er zo dus weinig mee bezig. Maar een tijdje terug bekeerde ik en werd ik streng gelovig. Ik nam op mijn eentje contact op met God en vandaag heb ik niet meer nodig dan mijn connectie met Hem. Geloof is alles voor mij.

God heeft me hier gebracht, daar ben ik zeker van

Zo lees ik de Bijbel voor ik een wedstrijd speel. Het is mijn vaste ritueel om voor elke match te focussen op het boek met muziek in mijn oren. Dan heb ik liever dat men me niet aanspreekt.”

Heb je ooit met discriminatie op of naast het veld te maken gehad?
Reangelo: “Bij zo goed als elke wedstrijd. Als ik tijdens de match discussieer met een tegenstander begint hij vaak over mijn huidskleur. Dat ben ik inmiddels al gewend, hoor. Uiteindelijk moet je spelen met je voeten, niet met je mond.”

– May Mudawi

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *