TANK THEATERT: ‘Krank’ – Oxymoron

Om een definitie over theater in één zin te vatten, kan je evengoed uilen naar Athene brengen. Daarom zocht TANK Magazine iemand die alvast geen uiltje vangt tijdens een theatervoorstelling. Die journalist vonden we in Anthony. Theater Thony houdt met de regelmaat van de klok interessante toneelstukken boven het podiumlicht.

 

3 ‘KRANK’-zinnige wijven

Theaterdebuut Oxymoron in Gentse Tinnenpot

Niet zo lang geleden speelde in het Gentse Theater Tinnenpot de voorstelling ‘Krank’. Arteveldestudentes Loeka Baeyens, Lisa De Lange en Karen Goossens waren de spelers van dienst onder het mum van hun nieuwe theatergroep Oxymoron. En of het krank werd…

De naam deed uiteraard al vermoeden dat het stuk de nodige gekheid zou bevatten, op een stokje. Toen we ons wilden neerzetten in de krakkemikkige zeteltjes van de Becketzaal, dachten we zelfs al dat het even kra(n)k was. Ondertussen paradeerden de actrices doorheen de ruimte nog voor het stuk begonnen was. De ene riep wat, de andere vertelde dan weer wat weetjes: “Wist je dat…?” Maar dan was het lichten uit en klaar om te gaan.

‘Krank’ werd op een andere manier samenhangend. Het werd een ‘samenhangsel’ van situaties die heel herkenbaar zijn in het dagelijkse leven

Het theaterstuk begon onsamenhangend en wat al snel duidelijk werd, was dat het ook nooit zou eindigen tot een mooi verhaaltje, zo eentje met een volwaardige ‘happy-end’ avant la lettre.  ‘Krank’ werd op een andere manier samenhangend. Het werd een ‘samenhangsel’ van situaties die heel herkenbaar zijn in het dagelijkse leven. Al werd de uitvoering ervan al dan niet op een absurde manier naar voren gebracht.

2
V.l.n.r. Loeka, Lisa en Karen.

Dromen zijn bedrog

De drie meisjes zaten met veel (levens)vragen die ze afvuurden op het publiek. Bijna niemand, de toeschouwers noch de actrices wisten er het ‘juiste’ antwoord op. Daar werd het drietal langzamerhand gekker van, of liever ‘Krank’.

Loeka, Lisa en Karen speelden gewoon zichzelf in dit stuk. Lisa was de gevoelige dromer die op zoek ging naar de ware liefde. Maar zoals Marco zong, waren die ook in dit theaterstuk bedrog. Aan Borsato zijn klassieker waagde Lisa zich niet, maar ze zong wel een ander liedje. Allereerst vermelden dat haar acteerprestatie top was, maar Lisa wist met haar zangwerk ook aan te geven een plekje te kunnen veroveren in de Ultratop. Al was het nut van dat zangintermezzo op dat moment nog niet zo helemaal duidelijk.

 

De humor was op niveau, zonder er voor de zoveelste keer een clichématige sitcom van te maken

Karen lachte daarentegen het leven graag weg met enige naïviteit. Ook de liefde nam ze liever niet al te serieus. Speels dartelde Karen over het podium met de ‘who cares’-look. Al wist ze diep vanbinnen wel dat liefde een cruciaal onderdeel was van het leven. Karen haar performance zorgde voor enige relax-zijn in de theaterzetels. Ze leek zowaar op nonchalante wijze de tekst uit haar botten te slaan, ook al was het uiteraard een ingestudeerde tekst. Heel natuurlijk gebracht door die naamgenoot van de ‘oude’ rosse van K3, waar ze op sommige momenten ook iets leek van weg te hebben. ‘Big fan’ als we zijn van Karen Damen, kon Karen Goossens dan ook niets mis meer doen.

Als laatste vernoemde van het drietal was er Loeka. Zij speelde met veel geloofwaardigheid de pittige ‘bitch’ in haar zelfgeschreven stuk. Liefde zag ze, in tegenstelling tot de andere twee, wel als iets negatiefs. Cupido’s pijlen zouden enkel maar verwarring met zich meebrengen en Loeka vond zichzelf al verwarrend genoeg. Fel gebekt zowaar, was het er eentje om schrik van te hebben in de zaal.

Kranten aan flarden

‘Krank’ werd door dit alles geen toneelstuk zoals er de laatste tijd veel op podia te zien waren. Geen conflicten, ruzies of verkeerd begrepen situaties die de personages moesten oplossen. De humor was van niveau, zonder er voor de zoveelste keer een clichématige sitcom van te maken.

Hier en daar wat stress en beginnersfoutjes, maar dat werd graag met de mantel der liefde bedekt

Op het einde van het stuk gingen de meisjes uiteraard volledig ‘Krank’. Ze werden compleet gek. Hun decor, een podium bezaaid met kranten, werd compleet door hen aan flarden gescheurd. Die stonden namelijk voor wat er gaande was in de hedendaagse wereld en dat probeerden Lisa, Karen en Loeka het hele stuk door te verduidelijken. Wanneer ze beseffen dat het hun niet zou lukken, moesten de kranten eraan geloven.

Puike prestatie voor de nieuwe, jonge theatergroep ‘Oxymoron’. Het zelfgeschreven stuk van Loeka bevatte veel mooie quotes en herkenbare, lachwekkende situaties. De acteerprestaties waren goed, de humor van een mooi niveau en de krankzinnigheid bij het slot formidabel. Hier en daar wat stress en beginnersfoutjes, maar dat werd graag met de mantel der liefde bedekt.

 

 

Interview Loeka Baeyens

'Oxymoron bleek van toepassing op onze persoonlijkheden, ook vol tegenstrijdigheden'

Tussen pot en pint spraken we na de voorstelling nog even verder. In de foyer troffen we uiteraard een van de actrices, Loeka Baeyens. De studente communicatiemanagement van de Arteveldehogeschool was de oprichtster en schrijfster bij Oxymoron. Het werd een fijne babbel.

Hey, Loeka. Meteen met de deur in huis vallen: hoe zijn jullie op het idee gekomen om een eigen gezelschap op te richten?

Loeka Baeyens: “Lisa en ik speelden al sinds we klein waren toneel. In 2014 speelden we in dezelfde theatergroep, maar merkten we allebei dat we een andere richting uitwilden. Lisa en ik hadden graag zelf meer inspraak. Karen liet vroeger ook al blijken dat ze interesse had in toneel en zeker om zelf te spelen. We begonnen toen te brainstormen over een naam.”

We wisten onmiddellijk dat we les zouden geven over het leven

Jullie kwamen dan uit bij Oxymoron (stijlfiguur waarbij twee woorden worden gecombineerd die elkaar in hun letterlijke betekenis tegenspreken, red.). Waarom hebben jullie dan zo’n naam gekozen? Het is nu ook niet echt een woord dat direct in je opkomt.

Loeka: “Wel, als taalliefhebbers leek een stijlfiguur ons een leuk idee. Al was het eerst de bedoeling om een specifieke oxymoron te nemen in plaats van de naam ‘Oxymoron’. Uiteindelijk bleek een oxymoron ook van toepassing te zijn op onze persoonlijkheden. Ook die zitten vol tegenstrijdigheden.”

Het is jullie eerste productie met Oxymoron. Hoe zijn jullie tot het schrijven van zo’n stuk gekomen?

Loeka: “We wisten onmiddellijk dat we les zouden geven over het leven en dat mogelijke onderwerpen voor scènes zeer gevarieerd konden zijn. ‘Krank’ is een woord dat vaak gebruikt wordt in onze vriendengroep. Het is iets typisch voor ons en daarom leek het vanzelfsprekend om ons stuk zo te noemen. Op het einde wilden we ook helemaal krank gaan.”

Jullie speelden de eerste voorstelling in GC De Kluize in Oosterzele. Was er een verschil te merken toen jullie in Gent stonden?

Loeka: “In Oosterzele was er zeer veel begeleiding van GC De Kluize zelf. Zij hebben een vaste technieker die ook tijdens de voorstelling de techniek voor zijn rekening nam. We hadden ook al veel gerepeteerd in die zaal waardoor ze vertrouwd aanvoelde. De voorstelling zelf had nog enkele mankementjes. Ook het acteerwerk zat nog niet bij iedereen snor. Door de vele reacties wisten we wel wat goed zat en wat nog beter kon. We hebben ook elkaar feedback gegeven en een aantal kleine aanpassingen gedaan waardoor de voorstelling in Theater Tinnenpot beter was dan de eerste. Tinnenpot is ook kleiner dan GC De Kluize. Dat zorgde voor een intiemere belevenis. De zaal is veel authentieker, terwijl de zaal in Oosterzele modern is. Het Tinnenpottheater paste eigenlijk beter bij onze voorstelling.”

Hoe zien jullie de toekomst met jullie theatergroep?

Loeka: “Lisa en ik willen graag samen een voorstelling brengen. Daarnaast ben ik bezig met een stuk waarin ik de regie doe en zes mensen zouden meespelen. Ik hoop goedkope repetitieruimtes te vinden en eventueel erkend te worden bij Stad Gent als culturele vereniging. Zo zouden we recht kunnen krijgen op subsidies. We zijn daarbij ook altijd op zoek naar goede spelers of techniekers. Volgend jaar hoop ik dan ook weer in Oosterzele en Tinnenpot te mogen spelen.”

 

Anthony Van Caeneghem

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *